(This is a re-post, I accidentally removed the one on G+. I know, I'm getting old.)

Last night I deleted my FriendFeed account. Unlike any other social network, FriendFeed was a beloved one. I made many good friends over there. Nonetheless, it had to go. Now why would this matter to you?

I found that social networks as we know them can easily consume a lot of my time. I was almost an addict for many social networks: Twitter, 4sq, friendfeed, facebook to name just the worst offenders. Although privacy concern was the motif principal, precious and scarce hours I wasted shuffling pictures of party pics from nasty friends was what pushed the knife to the bone. Enough was enough. No more nasty party pix.

But the treatment didn't come soft and sweet. It's just as bad as the quit-smoking experience. Discipline was the key for me. I feel the urge to flick open the cellphone and tweet something that just happened or came to mind many times a day, but I resist. Nobody really gives a flying saucer about what I'm about to post anyway, and knowing this helps a bit.

Now the blog is different, because it started with an ego-centric narcissism. I don't expect any flying saucers here, most of the time, unless I'm replying someone. And it's what it is, a web log, diary of the captain obvious, on the web, no? As of today, LinkedIn and Google+ is what's left. Next-up, maybe Google Talk (and IM concept in general) is getting axed.

Oh, happy 2012 too. 2011 was bad, maybe this one will be better.

I've been spending most of my time reading more books. I've never been a good writer, yet I have decided that the blog deserves a little bit more love.

I have deactivated all social networks except Google+ and Linkedin. Considering that Twitter was the most time consuming thing, I'm hoping that I'll have even more time to read and finally get back to blogging.

As a side effect, I won't be reachable through twitter and facebook and alike. I'm e-mail and phone only.

Hi, again.

I’m very sad to write this, Davut passed away on Friday evening last week and lost the battle against the stomach cancer he was diagnosed with more than 3 years ago.

I received the news on Saturday morning and I was fortunate enought to attend the funeral in Manisa after a 5 hour drive. His family was devastated as you might expect.

I felt what’s going to happen in late August when he was transported to Istanbul with an ambulance from Manisa because his intestines stopped functioning. I told him to take a plane next time and abusing ambulances to avoid horrible Istanbul traffic is unethical when I visited him at the hospital. He looked like he’s going to pull it off.

Davut left detailed information about his last few years on his blog. He even wrote a book that will be printed soon. Both the blog and the book is in Turkish and a few volunteers with golden hearts are working on an English translation. He worked very hard. He was always like that.

Friends say that he suffered badly in the last week and was on a very high morphine dose.

There was a lot of grief and love in social networks and groups he was active in, but what gave me chills was his last tweet, asking me where I am. He was loved by many thousands of people.

He will be missed.

Yazageldiğim senaryolardandır. Bir trafik polisi bizi çevirecek, direksiyonda ben olacağım, bu soruyu soracak ve arka koltuktaki çakırkeyif arkadaş dibinde iki parmak kalmış Ege'nin yaş üzümlerinden yapılma 70'lik rakı şişesini uzatacak, "bu kadar kaldı abi içersen buyur" diyecek. Sonra ben boruya üfleyeceğim, olaylar gelişecek... Aslında kısmen yaşandı bu. Üfledim, 30 promil alkol ve 200 promil adrenalin çıktı, devam ettik.

Rakı'nın hayatımda çok büyük bir önemi yok; ancak musiki ve değerli insanlarla bir araya geldiğinde katalizör oluyor. Tabii bir kültürü var bu meretin, öyle vodka bira gibi dik kafaya gitsin şeklinde içmek makbul değil. Bu sebeple arka koltuktaki çakırkeyif arkadaş pratikte dayağı hakediyor, dibinde iki parmak kalmış rakı şişesini alelade uzattığı için. Onun doğrusu; hep birlikte arabadan inilir, bagaj açılır, mangal indirilir, hızlıca bir çilingir sofrası kurulur, arzu edenlere ikram edilir. Şişenin dibinde kalan iki parmaklık nimeti paylaşmaktır rakı; kadehe rakı koyarken gösterilen laborant hassasiyetidir. Bizi biz yapandır.

Bu bağlamda Yeni Rakı'nın Yeni İletişim Devi temalı kampanyasını çok beğendiğimi belirtmeden geçmeyeceğim. "Bluetooth yerine elini tut" kadar yaratıcı birşey görmeyeli biraz zaman olmuştu, pek güldük arkadaş arasında. Emeği geçen herkesi tebrik ediyorum.

Tanıyan arkadaşlar Boşnak olduğumu bilir. Bizim oralarda šljìvovica veya mürdüm eriğinden yapılma tekniği rakıya benzediği için rakija da derler; bu vesile ile siz değerli okuyucularımı kendisi ile tanıştırmak istiyorum:

Bu kadar andık, çok da eski olmayan bir fotoğrafı da paylaşmadan olmaz, sağlığınıza!

Dipnot: bir süredir sek içiyorum, fotoğraf yanıltmasın.

Davut Topcan (read: Da-vooth Top-djan) is a long time friend of mine and before I go depths discussing what he's doing or why it's important I'd like to tell you how we got to know each other. Back in January 2004 when I was working at a software consulting company, namely FrontSITE, one of our focus areas was providing support for free software products and Linux-based operating systems.

We enjoyed what we did, and we had the office at the heart of the Istanbul at our disposal. Murat Koç and I decided to organize a small hacking workshop, tell about it in some mailing lists, invite everyone and do something useful together. For the first gathering we needed some low hanging fruit and it was obvious to both of us: internationalization, but what? I insisted on GNOME, and that's what happened. Looking at the archives, we were about 10 people, and one of them was Davut - a bright and young junior software developer.

Second gathering never happened. I left FrontSITE at the end of May 2004 and we lost contact with some of the people at the i18n event. Fast forward to a few years and companies I worked for, I stumbled upon Davut's blog. There were some very unpleasant news. He was diagnosed with stomach cancer, he was receiving chemotherapy for some time and he was blogging pretty detailed information about his experience throughout the process of diagnosis and therapy. He appeared to be mentally stable but emotionally vulnerable. I'd probably be much worse if I were to walk in his shoes, I have to admit. I contacted him and tried to keep in touch for a while.

Did I tell you that he's into some extreme sports? We lost contact again. In the meantime his chemotherapy was completed. He recovered from the side effects quickly and got on his motorbike on a highway and he survived a crash and they took him back to the hospital again -- for a different reason. Fast forward some months again, and he contacted me to tell that the cancer came back. He was receiving the second round of chemotherapy -- slightly better drugs and less side effects this time.

Neither cancer nor a bike crash can kill him, he completed the second round a couple weeks ago. Going through the process he discovered that #1 asset towards beating cancer is positive thinking and good morale. He witnessed how some patients receiving chemotherapy are leaving their daily life and becoming lonely people. Also he is one of those who keep it up. You don't just win a fight against cancer, you win a chance to live your life healthy.

Now he's doing something unique, at least in Turkey: he's determined to get in touch with thousands of cancer patients around the beautiful country of ours. He's going to interview them, learn about their experience, monitor their progress and let us know about their needs; so maybe we as a community can help. He's an active blogger and we'll be able to watch those interviews on the net. I don't really like the name, "[they're] not alone, no matter what" is what he calls the project.

I will keep an eye on the news, and I thought I'd share the love with you. Thanks for reading.

I always felt the struggle when I tried to eat a book when I was studying maths in Turkish language. Back in 2004 I saw a Calculus book written in English language in the hands of my good friend Can Burak Çilingir for the first time, shuffled it a bit, and at that moment I knew why. I am just not able to understand math teaching in Turkish properly. Many words don't really mean a thing.

I learnt English on my own just to be able to grasp the information I badly needed from the Borland's Turbo Pascal 5.0 online help system; and I can't understand math teaching in Turkish? Yeah, that felt kinda strange. Over the years I discovered a few other things I had trouble registering with my neurons when the words are in Turkish.

We need a special holiday to honor the countless kind souls with unsecured networks named 'linksys'.

We moved the house about 3 weeks ago and before our wide kitchen window we've got the kids playground. Beautiful noise little Skywalkers make. There are no unsecured 'linksys' networks I noticed though, so I happily subscribed to Turbonet. No fuss, no buzz. A gentleman knocked our door two hours after I decide to subscribe. They did not require me to have a Turk Telekom phone line because they had the wiring in the whole neighborhood. That was really quick, and I didn't have much time to tinker with a Cantenna.

A thief broke into our car and stole the laptop which was hidden in the trunk. Lesson learned: don't leave valuable stuff in the car, even in the trunk. Thiefs know well that back seats of the Megane II are handy to reach the trunk. I'll see what Renault has to offer to fix this security issue.

Everything but some of the data and my personal reliance was insured, so I've lost nothing but time and a couple documents and personal to do lists.

If you've been waiting for something from me, which I should have added to my to-do list or something, I'd love if you could remind me soon.

So I'm trying to settle on this little Packard Bell EasyNote BG45, which we bought sometime last week. Despite the small keyboard, it's relatively comfortable. We'll see how long it takes before I can get back to my daily routine. Please bear with me. Thanks.

I recently blogged that I have joined Cellenity. As part of the transition to new business environment, I have changed my cell phone number. My personal cell number is still active, but I guess it'll be out of reach most of the time. Please drop me a line if you think you may need my new contact details.

Sevgili Koray Löker adımı vermeden yazılarımdan birine atıfta bulunmuş ve Bilkent Kütüphanesi'nin bir fotoğrafını yayınlamış. Sanırım bir üniversitenin dev bir kütüphane sahibi olmasından daha doğal birşey olamaz. Ankara biraz uzak ama önermesi bile yeter. Tanıyanlar bilirler, ben bir üniversiteye en çok LKD Seminerleri sayesinde yaklaştım, bu nedenle de aslında çalışmaktan belki de çok mutlu olacağım Türkiye'deki bazı kurumlar beni iş görüşmeleri için dahi kabul etmiyor, etse de yaşamımı sürdürmeme yetecek gelirin çok altını teklif ediyorlar. Aynı Steve Jobs gibi ben de ailemin olmayan parasını üniversite eğitimine harcayacak lükse sahip olmadığımı düşündüğüm için, Marmara Üniversitesi'ni 2. yılında bıraktım. Zamanımın tümünü zaten yaptığım ve o dönemde bana göre iyi giden işlerime ayırdım.

Hiçbir zaman pişmanlık duymadım ama sanırım en çok Serdar Köylü ve Fatih Özavcı'nın da katıldığı yanılmıyorsam 2002'de Samsun Ondokuz Mayıs Üniversitesi'ndeki LKD seminerlerinde, sürpriz bir şekilde etkinliği izlemeye gelen dönemin Samsun Valisi'nden aldığım hediye ve Serdar Köylü'nün oradaki semineri izlemeye gelenlere seminerlere katılabilmek için final sınavlarıma gitmediğimden bahsetmesi verdiğim karardan gurur duymama neden olmuştu.

Koray, umarım çalıştığın yerin değerini biliyorsundur. Yerinde olmak isteyecek onlarca insan biliyorum.

Değerli hocam Erkan Tekman da adımı vermeden yazılarımdan birini eleştirmiş, kendisine kalemi eline aldıracak kadar birşeyler yazabildiğim için kendimle gurur duydum. Teşekkürler hocam. Adımı vermemişsiniz ama en azından benden cahil bir genç diye de bahsetmemişsiniz, sağolun. Ara sıra haddimi bilmeyerek dangalaklık ettiğim oluyor, kusuruma bakmayın.

14 yıldan biraz fazla bir süredir yapmak zorunda olduğum uyku, yemek, temizlik gibi işlerin tümünden artan zamanı bilişim sektöründe çalışarak harcıyorum ve bu zaman zarfında çok sayıda farklı insanla birlikte çalışma fırsatı bulabildiğim için mutluyum. İnsanlar hakkında bazı şeyler öğrenebildiğimi düşünüyorum, bunun da edindiğim diğer tüm teknik beceriden daha değerli olduğunu biliyorum.

Yazımda bağnazlığı nasıl algıladığımı ifade edebildiğimi umuyordum, edememiş olmalıyım. Belki bağnazlık yerine başka birşey demeliyiz buna, bilemedim.

Seçtiğim mesleğin doğasından olsa gerek, bütün hayatın doğru ve yanlıştan ibaret olmadığını ancak ilerleyen yaşlarda öğrendiğimde çok şaşırmıştım. Olguları böyle görmek insan doğasına ve duygusallığına aykırı olduğu için insan hayatının en temel bileşeni olan ilişkilere zarar verebiliyor.

Parasını ödediğiniz bir malda kusurlu bir yan bulduğunuzda onu alıp satıcının kafasına geçirmezsiniz, saygıda kusur etmeden mağduriyetin giderilmesini rica edersiniz. Bunun nedeni insan ilişkilerine verdiğiniz değerdir. Normal insanlar böyle yapar.

Internet sayesinde artık insan ilişkilerinin gerekliliği sorgulanır oldu, bu da beraberinde çeşitli saygısızlıkları getirir oldu. Günlüğümde eleştirdiğim asıl hadise bununla ve sonuçlarıyla yakından ilgili.

Erkan Tekman'ın bir Internet sitesinin Internet kullanıcılarının tamamına hizmet etmesi gerektiği fikrine ve bunun etrafında kurduğu denklemlere katılmayacak kimse yoktur herhalde, hepimiz en doğrunun ne olduğunu gayet iyi biliyoruz. Internet ortamını hedefleyen her sistemin, Internet kullanılması muhtemel çeşitli platformlarda test edilmesi ve düzgün çalışmasının sağlanması bence de anayasaya eklenmeli, bunu yapmamak vatana hıyanetle eşdeğer olmalı, cezası da 20 yıldan başlamalı.

Hocam cep telefonları, Blackberry ve PDA'lerden bahsederek belden aşağı vuruyorsunuz, bu cihazları tartışmanın sağlığı açısından boşverelim müsaadenizle. Bu cihazlarda da aynı Firefox'da çalıştığı gibi çalışan zengin web uygulamaları geliştirmek neredeyse mümkün değil. Ya bütün tasarımda, ya da bu oyuncaklara özel ikinci ve ayrı bir tasarımda zenginlikten feragat ederek yapılabiliyor bu iş.

Daha üniversitedeyken ödevlerini yapabilmek için sınıf arkadaşından kopyaladığı, o zamandan beri cebinde gezdirdiği Visual Studio ve Dreamweaver CD'leri ile mezun olan, çalıştığı şirketlerde de bunları kullanarak çözüm üretmeye çalışan (yahut hikayesi buna benzeyen) insanları geliştirdikleri çözümler Firefox'da çalışmıyor diye afişe etmek doğru değil -- bu insanlar çoğunlukta! En azından gelişim sürecinin tamamı insan ilişkilerine dayalı özgür yazılım dünyasının içindeki insanlar bunu yapmamalı. Bu şekilde Firefox markasına zarar veriyorlar, bağnazlar her iki tarafta olduğu için karşı taraftaki bağnazlara düşmanlık nedeni sağlıyorlar. Günlüğümdeki yazı bağnazlık yaptığını düşündüğüm insanlara bağnazlıkla verilmiş bir yanıttır, kasıtlı olarak bağnazlık içeriyor zaten.

Benzer sorunu Windows'da olan ve Pardus'da olmayan muhtelif işlevler yüzünden sızlanan, şikayet eden çok sayıda insanla karşılaşıldığını tahmin ederek Pardus projesinin de yaşadığına inanıyorum. Ne açıdan baktığımıza bağlı olarak Pardus da köşesiz değildir ama hiçbir sorun çözümsüz değildir, yalnızca bazı çözümler biraz daha fazla zaman/para/insan/sabır gerektirir. Her projeye başlarken merkeze bir kullanıcı oturtulur zaten, önemli olan o kullanıcının doğru kullanıcı olup olmadığı. Web sitesi geliştirenlerden bazıları ortaya Internet Explorer kullanan bir kullanıcı oturtuyorlar mesela. Çekinmeden de sitenin en altına Internet Explorer 6.0 gerektirir yazıyorlar. Karizmatik göründüğünü düşünüyorlar üstelik.

Günlüğüme yazdığım yazıda sonlara doğru birkaç bağlantı vermiştim; belki Firefox'da (veya Opera'da, veya Safari'de) çalışmayan web sitelerini (internetteki Firefox kara listelerine veya Emniyet Müdürlüğü'ne değil de) geliştiricilerine bildirirken saygı faktörünün yanında kullanabiliriz bunları. Örneğin bir tanesinde Firefox ve Internet Explorer'daki Javascript, DOM, CSS, XML, XSLT ve XMLHttpRequest özellikleri arasındaki farklar anlatılıyor. Her web geliştiricisi için W3C'deki belirtimlerin hemen yanına konması gereken bir belgedir bu. Benim görebildiğim kadarıyla herkes Google kullanmayı çok iyi beceremeyebiliyor, insanlar bir siteyi nasıl Firefox uyumlu hale getireceklerini bilmiyor (ve bulamıyor) olabilirler.

O belgenin en üst kısmında Netscape ve Mozilla projesinin geriye uyumluluk konusundaki bazı tercihleri, quirks mode ve W3C'deki belirtimlerin ne zaman ortaya çıkmaya başladığı ile ilgili birşeyler yazıyor bir de, Microsoft ve Internet Explorer'a çamur atmaya başlamadan önce incelemek ilginizi çekebilir; ama insanlar çok da haksız sayılmazlar hani, ara sıra ben de çamur atıyorum.

Saygılar,

Rumors tell the truth.

Burcu and I have decided to move our young, but strong, and growing relationship to the next step. With great attendance from people that are closest to both of us, we're now engaged, as of 19th September. Evidence follows:

We have a lot more pictures (so much that it forced me to use F-Spot to manage them, it's a great GNOME application built using Mono) taken someone with shaky hands, some pictures quite blurry and a video recording that's available on request, thanks to my soon-to-be-brother-in-law Onur. Everything was perfect. Just that.

Arkadaşlarına çok dikkat et. Onların yaşamlarına imrenme. Uzun süredir tanıdığın insanlara bile güvenme. Ailenin ömrün boyunca sana verebileceği en büyük zarar, kötü bir arkadaşın sana bir defada verebileceği zararın yanında çok küçük kalacak.

Dünya çok kötü bir yer oldu. İçki, uyuşturu, silahlar, kavgalar gündelik şeyler haline geldi. Kendine ve ailene dikkat et. Herkesi arkadaş edinme.

Nur içinde yat, Tetka Vasva. Unutmayacağız seni.

This is another step towards an eternal quest to convert my blog to a complete list of dates I had a haircut. Yes, (sh)it happened again, but at least this time I have a funny story to tell.

The guy doing haircut was a bit jealous not only because the skin on the top of his head was shiny, but he admitted that he always wanted to have the hair I have. Well, this happened a couple times before and I'm used to these tricks a là coifféur. But hey, an extremely simple haircut took about an hour and a half. I was sitting right there in front of him while he enjoys playing with my hair.

And the haircut. If you haven't seen me in the last couple weeks or you're not female you wouldn't notice the change I guess. You know, barbers and software developers have at least one thing in common: most of what they are doing in their jobs is cleanup in the code (of you know what).

Although I refrain from writing on hot topics, another issue in a casual man's life I'd like to point out is that I have always wondered how any woman can notice you have something changed in the way you look. How come they can spot it in the first glance, and they feel an urge to tell about it? Please, some female explain. My blog doesn't have comments enabled, you can send an e-mail if you're not blonde.

Hey,

Pek anlamadığım, edilgen taraf olsam dahi beceremeyip elime yüzüme bulaştırdığım bir iş ile ilgili olarak yardım gerek, üstelik özellikle bu aralar zamanım da oldukça sınırlı.

Önceki gün (tahmin edin nerede?) düşünürken farkettim, günlüğümü içeren sayfanın görsel tasarımı oldukça vasat. Eski hali çok daha vasattı. Karar verdim, kendimi biraz şımartmak istiyorum. Buraya daha iyi bir tasarım gelmeli. Neye benzeyeceği konusunda birkaç fikrim var.

Ama bu fikirlerimi gerçekleştirmek için insan (yani ben, evet insanım ve güleni döverim) fotoğrafı çekmekten keyif alacak, kendinden alet-edevat-aksesuarlı, kıl bir modelle modele ziyan vermeden ucuza (tercihen kahvesine veya yemeğine veya böyle birşey işte ne bileyim*) keyifle çalışabilecek piyano çalabilen meksikalı patlayıcı uzmanı cüce bir fotoğrafçıya ihtiyacım var. O kadar megaloman bir insanım ki siteyi kendi fotoğraflarımla donatacağım.

Milletvekilliğine de (henüz) aday değilim, yanlış anlaşılmasın.

Bana ulaşmak kolay. En yakın kahveciye gidin, orada yoksam şuraya veya buraya bakın.

Teşekkürler şimdiden,

WARNING! Cover your eyes!

I have been threatened to death by Zehra to put this picture here. Only evidence I've got is the red umbrella, which, unfortunately, can't be opened.

Julia asked me to take a picture of myself. Using my regular blur generator, I took the following:

I think I'll be getting rid of my glasses sometime soon. Some Parkyerians got together here.

Here we go.

This Is My Life, Rated
Life:	5.6
Mind:	5.8
Body:	5.7
Spirit:	5.4
Friends/Family:	4.4
Love:	2.9
Finance:	7.1
Take the Rate My Life Quiz

Bir de bu var:

Son günlerde bir süredir görüşmediğim arkadaşlarımdan e-posta ve telefonlar almaya başladım; neredeyse herkes aynı şeyi soruyordu: "Nasılsın?". Kendine münhasır bir insan olarak buraya yazmayı, arayıp nasıl olduğumu soran hayranlarıma da burayı göstermeyi uygun gördüm. Hepinizle uğraşamam; işim gücüm var, meşgul bir insanım ben. Ayrıca bu yazı ile bazı insanlara bazı (gizli) mesajlar vermeyi de ummuş olabilirim, belli olmaz sağım solum.

Sürekli Coldplay dinliyorum. Cebimde taşıdığım müzik çalma aparatına yeni birşeyler yüklemeye üşendiğim için değil ama, tamamıyla kendi isteğimle. Ki bu iyiye işaret değil. Ters giden birşeyler var demek ki.

See you lost your trust
And you never should have
No you never should have
Don't break your back
If you ever see this
But don't answer that
In a bullet-proof vest
With the windows
All closed
I'll be doing my best
I'll see you soon
In a telescope lens
And when all
You want is friends
I'll see you soon

So they came for you
They came snapping
At your heels
They come snapping

At your heels
Don't break your back
If you ever say this
But don't answer that

In a bullet-proof vest
With the windows
All closed
I'll be doing my best
I'll see you soon
In a telescope lens
And when all
You want is friends
I'll see you soon

I'll see you soon
You lost your trust
You lost your trust
Don't lose your trust
No, you lost your trust

Bir de Shiver var.

Dizüstü bilgisayarımın diski bozulduğunda bilgisayar başında harcayacağım zamanın azalacağını ve belki kendime daha fazla zaman ayırabileceğimi düşünmüştüm. Yanılmışım.

Bunlar dışında sağlığım yerinde. Olup bitenlerden haberi olmayanlar için; merak etmeyin, kamyon falan çarpmadı :) İyiyim ben, paniğe mahal yok.

Nargile fena birşey değilmiş. Tavla bazen eğlenceli olabiliyormuş. Gün boyu açlık hissedecek olmayı bilmenin güzel yanları da, kötü yanları da varmış. Bir dozdan sonra İngilizce de Rusça gibi kulak tırmalıyormuş. Gerçekten de İstanbul gibisi yokmuş, dedem 40 sene önce buraya boşuna gelmemiş. Acı veren bazı duygular da özlenebiliyormuş. Hiç uyumadan günlerce yaşanabiliyormuş. Güne sabahın çok erken saatlerinde de başlanabiliyormuş. İyiymiş.

Bir de küçük kardeşim 4 yaşında olmuş, zaman çok hızlı geçiyormuş.

Windows berbat birşeymiş, 3 günde her tarafım spyware olmuş.

İşte böyle.

I had haircut a couple of hours ago and this is the very first time I'm somewhat happy with it. It looks good.

Kısa süre önce Dell Latitude D500 dizüstü bilgisayarımın diski tarafından terk edildim ve birkaç gün önce elimize ulaşan yeni şirket bilgisayarlarına yerleşmeye başladım. Bu aletler benim bilgisayarımın biraz doping almış hali (D505). Ekran çözünürlüğü, disk alanı ve işlemci gücü biraz daha yüksek ama kasası ve klavye düzeni neredeyse aynı.

Bu bilgisayarların üzerinde Windows yüklü geldi, iş yoğunluğundan dolayı da üzerlerine Debian kuracak zamanımız olmadı. Bu nedenle bir süredir üzerinde bolca özgür yazılım yüklü olan, masaüstü ortamı davranışı itibariyle GNOME masaüstümü çok özleten ama uygulamalar açısından pek zorluk çekmediğim hatta Firefox, Thunderbird, Gaim, Vim, PuTTY, Eclipse ve Subversion sayesinde kendimi (neredeyse) evde gibi hissediyorum.

Uzun süredir (yıllardır) Windows kullanmıyordum, getirip götürdüklerini bu sayede daha iyi görebildim ve Windows kullanmayı zerre kadar unutmadığımı farkettim. Windows hakkında çok fazla teknik detayı gayet iyi hatırlıyormuşum.

Ama siz yine de evde denemeyin,

İyi eğlenceler,